|
 Compartindo (Folla interparroquial)
| Nº 80 |
Luns, 10 Mar 2008
|
| Perdón |
Señor, quero pedirche perdón polos muros que hai en min
Cando non acepto a miña maneira de ser,
cando non acepto o meu físico nin o meu carácter,
cando non acepto o que son nin o que fago;
estou levantando muros dentro de min.
Perdón, Señor, polos muros que hai en min
Cando non acepto ós outros tal como son,
cando non acepto as súas opinións,
cando non acepto as súas limitacións;
estou levantando muros diante dos outros.
Perdón, Señor, polos muros que hai en min
Cando non acepto a Deus como Señor da miña vida,
cando non acepto a súa Palabra con norma da miña vida,
cando non acepto o seu amor que comprende e perdoa;
estou levantando muros diante de Deus.
Perdón, Señor, polos muros que hai en min
Deus ámanos e perdonaos de moitas maneiras, pero Xesús deixou nos apóstolos e nos seus sucesores unha garantía dese perdón: o Sacramento do Perdón |
| Lembramos |
| Que os días 14 e 15 (venres e sábado) deste mes, ás 9 da noite, teremos en Lousada unhas charlas-coloquio sobre a Pascua. Na Pascua nace o cristianismo, nace a Igrexa. Nela teñen o fundamento os sacramentos. Nun clima aberto trataremos destas e outras cuestións. Estamos todos invitados. |
| Cartas desde a vida |
Ola, amigos:
¡Qué rápido pasa o tempo! Un ano máis atopámonos moi preto da Semana Santa. Trátase da gran Semana na que os cristiáns celebramos o acontecemento máis grande e importante da nosa vida de fe. Trátase da conmemoración-celebración da Morte e Resurrección de Xesús.
Son días únicos e entrañables para acoller, vivir e celebrar o Tríduo Pascual como un misterio de amor; e compartir así a nosa experiencia dun Deus que nos ama. ¡Qué grande e qué fermoso poder celebrar e compartir xuntos a Festa da Pascua! ¡Qué gratificante e esperanzador poder transmitirnos mutuamente feliz Pascua de Resurrección!
Pero esta experiencia non xorde da nada, nin basta a boa vontade; é preciso preparala con cariño e entusiasmo, desde a fe e con fe. Achegándonos máis a Xesús e poder vivir e experimentar así a nosa comuñón con El, que se entrega na Cruz precisamente por amor a toda a humanidade.
Neste encontro con Xesús descubriremos realmente quen era: un home que viviu con total fidelidade a Deus, o seu Pai, e con total entrega gratuíta ós homes e mulleres do seu tempo. Pasou facendo o ben a todos. Por contraste, descubriremos tamén todo aquello que hai de ruín en nós. Descubriremos o noso pecado que nos separa de Deus e dos irmáns. Este descubrimento permítenos achegarnos a Deus sentíndonos fillos pequenos e febles, necesitados de perdón e de amor.
E Deus que ama sen límites e sen condicións amosaranos o seu amor perdoando os nosos pecados e concedéndonos a gracia para vivir realmente a Festa da Pascua. O Sacramento do Perdón que celebramos en todas as parroquias é unha axuda para vivir esta experiencia.
¡Feliz Pascua de Resurrección! O Equipo de pastoral
|
| O ano cristián ou litúrxico |
como comunidade, camiñamos cara a Pascua
Estamos ás portas da Pascua. A Semana Santa, celebrada como corresponde a un crente cristián, posibilítanos a vivencia da Pascua. Ninguén poderá resucitar sen antes morrer. Como poderemos morrer en vida, pois a Pascua habémola celebrar deica uns días?
Xesús, o Fillo de Deus, afronta a loita contra o mal, apostando por un futuro de irmandade, pois Deus, seu Pai é, tamén o noso Pai e, a súa vontade é a de que todos nos amemos de tal xeito que “todos sexamos un”. Xesús, por esta causa entrega a súa vida.
Nós, na celebración de cada día da Semana santa, somos invitados a facer o que Xesús fixo:
- A apostar polo amor aos irmáns. Forte invitación que se nos fai na tarde de Xoves Santo.
- A experimentar a forza do mal, que tamén hai en nós. A necesidade de morrermos a aquilo, que non nos deixa ser felices. Na tarde de Venres Santo, se profundizamos no contido da celebración da morte do señor. El morre polo mal do mundo, o mal que vive en tódolos homes e mulleres de tódolos tempos e lugares.
- Na medida en que, en nós vai morrendo o mal, xorde a vida. Vale a pena vivir. O Señor venceu a morte, resucitou e danos as forzas precisas para vivir cun sentido novo. Sería na gran celebración da Vixilia Pascual.
Anímate e celebramos xuntos, como comunidade, este gran Misterio |
| Somos comunidade eclesial |
A Igrexa nace da Pascua
De seguro que en máis dunha ocasión temos escoitado que a Igrexa é cousa dos curas e das monxas, pero a realidade é outra moi distinta. A Igrexa formámola todos os cristiáns, con todas as nosas peculiaridades, tanto positivas como negativas, cas nosas moitas virtudes e tamén cos nosos defectos.
Os cristiáns formamos unha gran familia de crentes, un corpo unido por unha mesma fe no que Cristo, o Fillo de Deus vivo é a cabeza.
Por tanto, a Igrexa non se reduce ó espazo físico, é dicir, o templo, no que nos reunimos habitualmente para celebrar a presenza de Cristo e compartir a fe senón que é unha realidade universal e viva que brota da mesma Pascua.
Dentro de dúas semanas estaremos celebrando o gran misterio de amor no que Deus feito home se entrega por nós. Xesús por amor á humanidade e por vontade de Deus Pai dá a súa vida, dunha forma libre e consciente, na cruz abríndonos as portas da resurrección na cal temos posta a nosa esperanza.
Nese preciso momento, no paso da morte na cruz de Xesús á vida na resurrección, na Pascua, é cando nace a Igrexa que vive e se alimenta da fe na resurrección; pois se Xesús non resucitase non tería sentido nada do que vivimos e celebramos.
Á nosa existencia faltaríalle horizonte. E de seguro que a ilusión ca que vivimos os cristiáns, a pesar das dificultades da vida, e que se fundamenta na esperanza e no amor non existiría.
|
|
Volver